Mam dość, że mówi się mi, że AI zabierze mi pracę.

Jestem tak zmęczony czytaniem nagłówków takich jak: „AI zabierze ci pracę”, „Firma Y zwolniła 60% swoich pracowników z powodu AI” czy „Teraz jesteś tylko operatorem AI”.

Postanowiłem więc zrozumieć, dlaczego te nagłówki tak bardzo mnie dotykają.

Czasami to wygląda na coś osobistego. Czasami powoduje to prawdziwy niepokój. Otwieram Twittera, LinkedIn lub YouTube i po dziesięciu minutach czuję, że mój zawód już nie istnieje, moje umiejętności są przestarzałe i jakoś spóźniłem się na przyszłość, która jeszcze w pełni nie nadeszła.

AI nie zastąpiło mnie. Nadal pracuję. Nadal jestem aktywny. Co jest ze mną nie tak?

Ale pomysł, że AI może mnie zastąpić, już wpłynął na moją produktywność.

To jest coś, o czym chcę rozmawiać: dlaczego przyszłość, która jeszcze nie nadeszła, już wpływa na mój nastrój?

„Twoja praca wkrótce stanie się bezużyteczna.”

Na początku myślałem, że to tylko normalny zawodowy niepokój. Technologia się zmienia, rynki się zmieniają, firmy zwalniają ludzi, pojawiają się nowe narzędzia. To jest życie.

Ale potem zacząłem myśleć o stereotypach.

Stereotyp jest potężny, ponieważ daje Ci prostą formułę na świat.

Mężczyźni nie rozumieją emocji. Starsi ludzie są słabi w technologii. Kobiety są słabe w matematyce. Programiści piszą tylko kod.

Te stereotypy są różne i wpływają na życie ludzi na różne sposoby, ale mają coś wspólnego.

Stereotyp redukuje całą osobę do jednej funkcji.

Uproszczone formuły dotyczące grup ludzi są łatwe do uwierzenia, zwłaszcza gdy cały świat powtarza je codziennie.

Istnieje znany przykład dotyczący kobiet i egzaminów z matematyki. Kiedy kobietom przypomina się stereotyp, że są gorsze z matematyki, ich wyniki mogą się pogorszyć. Nie dlatego, że nagle stają się gorsze w matematyce, ale ponieważ zaczynają dźwigać dodatkowy ciężar mentalny. Podczas rozwiązywania problemów matematycznych starają się również nie potwierdzić stereotypu.

Kiedy staramy się nie potwierdzić stereotypu, możemy zacząć zbyt wiele razy sprawdzać proste odpowiedzi. Możemy spędzać zbyt dużo czasu na pytaniach, które tak naprawdę rozumiemy. Stajemy się wolniejsi, bardziej ostrożni, bardziej napięci. Część mózgu rozwiązuje egzamin, a inna część patrzy z boku, pytając: „A co, jeśli mieli rację?” lub „A co, jeśli to dowodzi czegoś o mnie, czego nie lubię?”

Myślę, że wielu z nas zna to uczucie z pracy.

Pamiętasz, kiedy ktoś stał za twoimi plecami, podczas gdy robiłeś coś na swoim laptopie?

Wiesz, jak wykonać zadanie. Ale nagle twoje ręce stają się głupie. Zaczynasz myśleć: „Czy robię coś źle?”

I myślę, że coś podobnego dzieje się z lękiem związanym z AI.

Przez ostatnie kilka miesięcy żyłem w nowym stereotypie:

„Programista to osoba, która tylko pisze kod.”

AI pisze kod szybciej. Więc programista wkrótce stanie się bezużyteczny.

Zakładam, że osoby w innych zawodach, które pracują z komputerami, widzą coś podobnego: copywriterzy, projektanci, nauczyciele, menedżerowie kont, rekruterzy, twórcy wideo, pisarze.

A jeśli przyjmiesz tę ramę, zaczynasz walczyć na najgorszym możliwym polu.

Próbujesz być szybszy niż AI. Ale AI jest szybsze, bo jest maszyną. Próbujesz udowodnić, że nadal jesteś wartościowy jako generator informacji.

Ale może „programista” nigdy nie był pełnym opisem mojej pracy.

Cała osoba zostaje sprowadzona do jednej roli: „kobieta pisząca egzamin z matematyki”, „programista piszący wolniej niż AI”, „pisarz produkujący słowa mniej efektywnie niż maszyna”.

A wtedy zaczynasz żyć w tej mniejszej wersji siebie.

W moim przypadku stworzyło to prokrastynację. Po prostu to dziwne tle oporu: „Dlaczego nawet uczyć się czegoś nowego? I tak zostanie to zautomatyzowane.”

Potencjalna przyszłość staje się wymówką, żeby nie działać w teraźniejszości.

Może AI zastąpi wiele zawodów. Może inżynieria oprogramowania zmieni się całkowicie. Może niektóre części mojej pracy znikną. Nie mogę tego kontrolować.

Ale mogę przypadkowo uszkodzić siebie, zanim to wszystko się wydarzy. Mogę zacząć żyć, jakbym już był przestarzały.

Inną ważną rzeczą jest środowisko.

W edukacji istnieje pogląd, że bycie otoczonym przez bardzo silne osoby nie zawsze czyni cię silniejszym. Czasami to motywuje. Ale czasami to łamie twoją pewność siebie.

Jeśli byłeś jednym z najlepszych uczniów w jednym miejscu, a potem przeniosłeś się do miejsca, gdzie wszyscy są szybsi, mądrzejsi i lepiej przygotowani, możesz zacząć myśleć: „Nie jestem taki dobry.”

A po pewnym czasie twoja motywacja się zmienia. Przestajesz próbować stać się wybitnym. Zaczynasz próbować nie wyglądać głupio.

„Nie podejmę się tego zadania, bo mój wynik i tak nie zostanie uznany za imponujący.”

Myślę, że środowisko informacyjne związane z AI tworzy podobne odczucie dla programistów.

Wcześniej wielu programistów czuło się silnymi. Mogliśmy budować produkty, automatyzować procesy, rozwiązywać problemy i tworzyć wartość z niemal niczego.

A potem nagle środowisko zaczęło mówić:

„Nie jesteś już wyjątkowy.”

„Jesteś tylko operatorem monitora.”

„AI wykonuje twoją pracę.”

„Jedna osoba z AI zastąpi cały zespół.”

„Wkrótce firmy nie będą potrzebować programistów.”

Twoi klienci mogą zacząć mówić: „Czy możesz przyspieszyć z AI?” zamiast „Podoba nam się twoja praca.”

Nawet jeśli część z tego jest częściowo prawdziwa, efekt emocjonalny może być nadal toksyczny.

Stworzy to środowisko, w którym zawsze czujesz, że jesteś z tyłu.

A kiedy codziennie czujesz, że jesteś z tyłu, nie zawsze cię to popycha do przodu. Czasami to sprawia, że stajesz w miejscu.

Myślę też, że powinniśmy uważać z dużymi przepowiedniami.

Firmy mogą się mylić. Założyciele mogą się mylić. Bardzo mądrzy ludzie mogą się mylić, nawet jeśli są mili i uprzejmi. Dobrzy ludzie mogą robić złe rzeczy.

Niektóre technologie wyglądają na nieuchronne w demo, ale rzeczywistość jest bardziej skomplikowana.

Wirtualna rzeczywistość miała zastąpić normalne ekrany w wielu przypadkach. Nie zrobiła tego. Przynajmniej nie w taki prosty sposób, jakiego oczekiwali ludzie.

Sklepy bez kas wydawały się oczywistą przyszłością. Wchodzisz, bierzesz coś, wychodzisz, a system rozumie wszystko.

Ale potem pojawia się rzeczywistość: koszty, błędy, przypadki brzegowe, przegląd ludzki, zachowanie klientów, złożoność operacyjna.

Wiele rzeczy wygląda prosto z dystansu.

A potem pojawiają się ludzie. Budżety. Prawa. Integracje. Problemy z zaufaniem. Złe dane. Menedżerowie. Użytkownicy.

I nagle „po prostu zautomatyzuj to” staje się znacznie mniej prostym.

AI nie jest fałszywe.

Nie mówię, że AI niczego nie zastąpi. Już zastępuje niektóre zadania, a prawdopodobnie także niektóre zawody.

Ale nie chcę zamieniać każdej głośnej prognozy w osobistą klątwę.

Jest różnica między przygotowywaniem się na zmiany a życiem pod klątwą.

Co więc może pomóc?

Myślę, że na początek warto złamać stereotyp.

Jeśli stereotyp mówi: „Programista = osoba, która pisze kod”, to muszę przypomnieć sobie: Nie. To jest za małe.

Programista to także osoba, która rozumie problemy, rozmawia z innymi ludźmi, zauważa sprzeczności i bierze odpowiedzialność.

Mogę łączyć biznes, produkt, użytkowników i wdrażanie.

AI nie widziało twarzy klienta, gdy powiedział jedno, ale miał na myśli coś innego.

Nie ponosi odpowiedzialności w taki sam sposób, jak robi to człowiek.

Druga rzecz to zmiana środowiska.

Jeśli moje źródło informacji każdego dnia wzbudza we mnie niepokój, być może nie jest to „informacja”. Może to maszyna do produkcji bezradności.

Nie muszę czytać każdego apokaliptycznego tweeta.

Nie muszę śledzić każdego założyciela, który sprzedaje przyszłość jako panikę.

Nie muszę codziennie konsumować dziesięciu postów mówiących mi, że wszystko, co wiem, jest bezużyteczne.

Mogę wybrać lepsze środowisko.

Ludzi, którzy szczerze mówią o AI bez zmieniania wszystkiego w zalążek zagłady.

Nie mogę kontrolować rozwoju AI. Ale mogę kontrolować, co dostarczam do mojego mózgu każdego ranka.

Może pewnego dnia AI nas wszystkich zastąpi. Może jutro. Może za dziesięć lat. Może za pięćdziesiąt lat. Może nigdy w sposób, w jaki ludzie sobie wyobrażają.

Nie wiem.

Ale przygotowując ten tekst, zrozumiałem jedno:

Nie chcę zaszkodzić sobie wcześniej niż zrobi to rzeczywistość.

Życie w cudzym stereotypie nie jest mądrością.

Muszę stać się osobą, która lepiej współpracuje z maszynami, ludźmi i chaotyczną rzeczywistością pomiędzy nimi.